همین دیروز بود

 

 

 

پرهای سفید در اتاق می چرخند

دم اسبی موهایم  را باز می کنم  

بر جاده ای در سایه ی زیتون زاران

و موجی سیاه 

پیش میآید  

خودم را به رویا  تسلیم می کنم

همانگونه که به تو تسلیم کردم

در آن غروب

یا سپیده دم

که انگار همین دیروز  بود ...