بلندی های بادگیر

 شعرها، ترجمه‌ها و جستارهایم را در سایت شخصی‌ام بخوانید

آدرس سایت : www.katayoonrizkharati.com

سپاس

میان دو زمان می تاخت
یال و دم اسبش از موهای سرخ زنی بود
هوا
دهان های بی شماری
که بوسیده بود

دانه های برف بودم
اطراف هاله ی تنش
باد بودم در جهت مخالف

به پشت سرش که نگاه می کرد
رسیده بودم
انگوری سرخ
میان برف ها

بی بوسه های تو
به خود بازگشتم
نه یادداشت کوتاهی
بر میز تحریر است
نه  حلقه ی  انگشتری
بر سنگ  روشویی 

ضربه های ساعت
از جهان دیگر شنیده می شوند
اشباح در حال عبورند 
شال صورتی سوخته بر شانه انداخته ام
کافه ی قدیمی
به مزون لباس شب
تبدیل شده است

بی بوسه به مرگ می رسم
بر می گردم
علف ها
به ضخامت تاریکی شده اند 
از مهره های  پشت گردنم بالا می روند
شانه سر فلزی نمی تواند
موها را
از روی پیشانی ام عقب بزند 

اسب ها  دور محوطه ی خالی می چرخند
نور
سرگیجه می گیرد 
بی بوسه پیاده می شوم
هرگز تو را ندیده ام

به درستی نمی دانستم

شیطان در چه موقعیتی نسبت به من

حرکت می کرد

پشت سرم

خاکستر نبرد بود

زخم های تو را به سینه می فشردم

روبرو  لنگرگاه  بود

ملوان ها

کودکان

و موزیک تند

هنوز شیطان را

به وضوح ندیده بودم

تصویرش بر کریستال ها می رقصید

بر کوهای یخی

و عطر فلزات

از جانش بیرون می زد

نیمی از نقابش را

با تمام قلب من

معاوضه کرد

می خواستم بشناسمش

میان مردان روی عرشه

گمان می کردم به من باز می گردی

کشتی آتش گرفت

نیمه ی نقاب

بر چهره ی من بود

به درستی نمی دانستم کجا هستم

پرهای سفید در اتاق می چرخند

دم اسبی موهایم  را باز می کنم  

بر جاده ای در سایه ی زیتون زاران

و موجی سیاه 

پیش میآید  

خودم را به رویا  تسلیم می کنم

همانگونه که به تو تسلیم کردم

در آن غروب

یا سپیده دم

که انگار همین دیروز  بود ...

غروب است
برای بردن لباس هایش آمده
دلم را پشت گیره های پرده پنهان کرده ام
سرما همیشه از انگشت های پا بالا می رود
زمستان در راه است

دانه های برف
کف دستم آب می شود
به خیاط
سفارش داده ام چند پرده ی ضخیم بدوزد
و پیراهن مخصوص ماتادورها

اشک هایش را با دامنم پاک می کند
اشیاء خانه خیس است
راه پله ها
توپ فوتبال پسرم
و کاغذهایی که از دیشب روی میز جا مانده اند

قطاری از میان گیره های پرده نمی گذرد
قطاری از میان میزها و کاناپه ها نمی گذرد
قطاری در باد نمی گذرد
چمدان ها در ایستگاه منتظرند

آماده ام
و گاوی با شاخ های بریده
مقابل پرده ی سرخ ایستاده است

انتخاب شدم
برای از دست دادن تو
در خیابانی تاریک

من تو را می راندم
اما مسابقه ای در کار نبود
فقط گاهی پرده های سرخ
تکان می خوردند


آنها را می بینم
که شکلک در می آورند
با جعبه ی آچارها در دستشان
تو را عریان می کنند
آینه ها
درها
و موتور کوچک ات را .
آنها
تو را نمی‌شناسند.

آیا تو اشاره نکردی ؟
چراغ های زرد ات
برای لحظه ای کوتاه روشن نشد؟
برف پاک کن ات
بی موقع کار نکرد ؟

به خیابان نگاه می کنم
به رد لاستیک هایت
که بی مقاومت به راه افتادند
آنها چگونه
به درون تو
راه یافته‌اند ؟

به من باز خواهی گشت؟
با هر عضوی
که خاطره ای از ما دارد ؟
آیا تکه ای از پیراهن من
در صندوق ات جا نمانده است ؟